Mais que palabras

Día triste.

2007-04-14T23:19:00.000+02:00

Niste día de tristura,
onde a enerxía vital se acaba,
pola inestabilidade do espacio,
preciso gañas de vivir,
preciso o seu sorriso,
a súa mirada que me da paz.

Morrer, morrer de amor.
Cantas veces o desexei…
Estabilidade por fin,
nun corpo fráxil, sentimental,
na busca do seu espacio
que nunca logrei atopar.

Cantolle o amor, como non?
A falta de amor, a súa falta,
os abrazos, os bicos,
ós que desexo e non atopo,
ós que fan tremer sen ter frío,
ós que me axudan,
a quen me olvida…

Tolo? quizáis estea,
xa que non entendo iste mundo,
no que facerse un oco costa a propia vida,
no que soñar pasa factura,
no que os soños non se cumpren,
no que o amor e sempre inxusto,
e a alegría ingrata.

Pobre de min e do meu despertar.
Por que o abri-los ollos a atopo, o atopo,
e o cerralos a soño, o soño.
Si, soño o amor,
e enganome a min mesmo
facendome crer que existe…

Niste día, onde a estabilidade se foi,
se e que algún día existiu,
penso no divagar da miña vida
na busca do amor…

Pobre de min,
engañome a min mesmo…

O eclipse de lúa

2007-03-03T23:49:00.000+01:00

Hoxe hai eclipse de lúa. Temos unha noite semi invernal, e cheirase a primavera. As nubes pasan, paseniñamente, dende o sur, traendo gotas de auga que tan so humedecen o ambiente.
Quen fora unha delas, para estar máis preto do eclipse, para poder ver sempre as estrelas.
A lúa brila con intensidade mentras agarda o seu coma, a súa viaxe cara o túnel antes da volta a vida.
Quen fora unha gran lúa chea e poder ver sempre as estrelas.
As árbores crean sombras tenebrosas, imaxes descoñecidas que fan sentir medo, que recordan o ladrido do can na noite, e a soedade nun monte de meigas.
Quen fora un can, o lobo na noite, e poder oulearlle a lúa chea, as estrelas.
No horizonte alviscase o infinito, a negrura do descoñecido que ameaza cada día e me recorda sen pausa o finito da miña vida, e o infinito da imaxinación , que me fara sentir sempre lúa chea, eclipse, estrelas.

Volta pronto primavera.

2007-02-18T23:24:00.001+01:00

Na soedade da ausencia de ti, non fago máis que pensar no teu regreso, nos azúis días que nos agardan, na calor que fai cura-las feridas e brota-las canas.
Nesta tristura do teu baleiro, agardo por ti, polo teu verdor inmenso que me fai sentir eterno e inmortal. Non deberías abandoarme nunca, para facerme soñar.

Verde. Auga de choiva, de orballo, que cae na herba e o sailo sol non fai mais que brilar. Xuventude na intensidade do teu verdor.
¿Por que te vas primavera deixando tan so o verán, deixando a ilusión de que pronto as voltar?
Noites de estrelas, de prácido luar, onde o prantado non para de medrar. Unha ilusión pola vida, por chegar lexos, o mais alá.

Nesta tristura da soedade, canto melancólicamente a canción do teu recordo, da brisa primaveral que acaricia os meus beizos, do murmullo das follas das árbores que agora non están.Volta pronto a verme primavera, que necesito do aire, da enerxía que me das; coa que borras da miña mente o inverno, e fas a milagre de amar.

Miradas

2007-02-18T23:18:00.000+01:00

Miradas, coma sempre, as que se cravan,
que se cruzan no universo das estrelas.
Brilan entre elas. Desprendese a súa enerxía.

Miradas, ¡que mirada!
As que o din todo,
as que se comparten
as que xa non din nada…

Miradas, humildes miradas,
as que se comprenden,
as que entre si falan,
e son cobardes, e son valentes,
cando fixamente se abrazan.
Miradas… A túa mirada… Que mirada!

A noite, a neve, a lúa chea, as estrelas...

2007-02-12T20:16:00.000+01:00

O negro inverno tiñe de branco os campos da Armea. Quen iva pensar que o frío e a escuridade desta noite, se ivan convertir en brancura, noite de neve, noite de lúa chea, noite de estrelas.
Tras unha nevada das que fai estremece-los corpos, a terra semella branca, nesta noite de estrelas. Normalmente a escuridade tapa todo-los segredos das montañas, pero esta noite de lúa chea, a brancura da neve, invade a escuridade, tapa, e non a deixa sair, mostrándonos a súa cara máis fermosa, na noite de lúa chea.
O lonxe están as montañas, todas cubertas de neve, alumeadas pola lúa, do mes de xaneiro, a lúa chea. Esas montañas confundense co ceo, xa non se sabe se e ceo, se son montañas se son nubes tralas estrelas o que eu observo.
As cunetas están cheas de neve, sal na carretera, e nesta noite de lúa chea, o frío non fai máis que esquencer a calor, a calor, morriña do seu calor.
Noite de neve, noite de lúa, noite de lúa chea, noite de estrelas.
O inverno e duro, pero agradecese a súa beleza. Mirade fixamente o oculto do inverno. Non todo ia ser calor… Debemos valorar a frialdade do inverno. A fermosura existe…. Noite de neve, noite de lúa chea, noite de estrelas…

Tempo, para que existes?

2007-01-21T23:55:00.000+01:00

Tempo, para que existes?
Se como suspirar desapareces,
na noite te fas día,
e no sorriso tristura.

Tempo, para que existes?
Mais que para recordarme o fin,
a bravura do pasado,
e o silencio do futuro.

Tempo para que existes?
Se a vida non medra contigo,
vai a menos como as estrelas,
raios de luz que se apagan.

Tempo, para que existes?
Se a memoria non te lembra,
e o futuro te persegue,
como o trono o lóstrego.

Tempo, para que existes?
Escapas, soñas, agardas
sempre con humildade
o teu existir.

Son as doce

2007-01-14T23:55:00.000+01:00

Son as doce. Tocan xa as badaladas.
Penso en ti para non estar so,
e chegas a min coa túa beleza,
enchendo a miña húmida soedade.

Niste día de adversidade,
so atopo a miña cama baleira,
feita coa nostalxia
o reflexionar no domingo noite.

As sabanas están frías,
e o silencio atúrdeme.
Grazas por darme a túa calor.
Oio os ruidos dos teus bicos.

Cando as pálpebras pesan,
máis pesa a soedade,
na escuridade da noite,
cando en ti non logro pensar.

Mintes, ti dechesme esta calor.
Ti enches a miña cama baleira.
Ti ere-la tempestade, que rompe iste silencio.
Ti ere-la fermosura, que nos meus soños quixese amar.

O abrazo

2007-01-02T21:58:00.000+01:00

Nunha noite borrosa,
de luces de xoldra,
vin o sorriso da miña vida;
tan perfecto
que agora dudo da súa existencia.

Abrazoume,
como se abrazan os nenos,
como se abraza o seu amor.

Abrazoume como a noite:
cando a escuras pecha os ollos
e so pensa no despertar das estrelas.

Abrazoume
como o amor a saber que existo
na existencia do desexo.

Abrazoume.
Eabgora que?
Como describrir tanta beleza?
Non existe comparación.
Liverdade quizáis.
Rebumbio no máis adentro
da sinceridade da ialma.

Abrazoume.
Que quixo decir?
So Deus o sabe.
Foi na noite borrosa
onde deixei de existir.

Felices festas

2006-12-24T17:06:00.000+01:00

Bo nadal e feliz ano novo a todos os lectores e colaboradores do entramado de páxinas e blocks. Outro ano mais seguimos traballando na rede, unhas veces tratando de informar, e outras por necesidade corporal de plasmar sentimentos imposibles de gardar.
Nesta época de nadal, a poucas horas da noite boa, notase o frío propio do inverno, pero o calor humán de familiares e amigos que se acordan de un, e nos fan ver que o sentimento nunca morre, e eterno. Grazas a todos por estar ahí. Felices festas.

A orxía

2006-11-19T19:46:00.000+01:00

Un sábado como outro calquera, quedei co meu amigo para tomar algo e coñecer xente. Era unha noite de chuvia, húmida e escura, pero a ninguén dos que andábamos polos locais, nos importaba. A realidade e que, por moito que chovese e nos mollasemos, a gorxa ia estar mais mollada que o corpo.
Non había nada de outro mundo naquela noite, para facerlle mención niste block, ata que a última hora, dúas rapazas noviñas provocaron atención no amigo que me dixo:
-E se falamos con esas rapazas?. Son de Castro de Rei de Paradela. Podiamoslles decir que, se o seu pobo foi capaz de queimar un cura, elas poderían ser capaces de facer con nos unha orxía.
Mireino a cara cun sorriso de orella a orella, e cheo de valor dirixinme a elas coas mismas palabras e co apoio do meu amigo. Tan so sacamos un sorriso. Sairon disparadas como se nós fosemos a Santa Inquisición que as ia a xuzgar polos crimes dos seus ancestros.
E quedamos sen orxía…
Inxeniosa ironía a que, no fondo, nos recorda un triste pasado que agardemos que non volte.

Dudas

2006-11-12T20:41:00.000+01:00

Quén non duda?
Cando penso no remate do traxecto teño dudas.
Cando lembro o principio teño dudas.
Cando penso se o amor existe teño dudas.
Cando sentín o amor non houbo lugar a dudas.
Cando rematou...xa o sabes, dudas.
Se penso nos que morreron teño dudas, a onde foron?.
Se penso que vou morrer teño dudas, pensamentos desperdiciados…
Se tiven dor, existen dudas xa non doe…
A felicidade existe? Teño dudas por momentos.
Sentín o amor. Non houbo lugar a dudas

Houbera sido bonito

2006-11-05T20:40:00.000+01:00

Houbera sido bonito estar contigo agora,
bicarte, abrazarte, sentirte, mirarte,
mirar as túas estrelas,
ve-las túas estrelas,
broncearme coa túa luz…
Votote de menos.
Se o universo tivese un centro
ise serias ti,
e xiraría infinitamente
mirando os teus raios
e sentindo a túa calor,
que fai latir cada día
o meu corazón.
Onde queira que estes,
quero ver como amanece cada día
gracias a ti,
que a primavera eterna existe gracias a ti
e a eternidade existe gracias a ti.

Divagando na posta de sol

2006-11-01T20:23:00.000+01:00

Sigo vendo o ceo azul por riba desas nubes negras, como se se detrás das nubes, da escuridade, estivese a luz, o ceo azul, as ondas do mar.

O ceo azul no horizonte, mesturado coas árbores, mesturado coas nubes negras di adeus.

Vese ceo azul por momentos, e as árbores do horizonte son coma pantasmas que chaman a gritos, que choran a gritos.

Nubes negras, que facedes ahí, que facedes coa escuridade? Por que o facedes? Por que ten que chegar a noite.

Ceo azul, ceo azul, que fermoso es no horizonte, froito do sol que soña, que segue soñando.

Soña cos teus propios soños , nesta noite que se acaba, nesta noite que comeza, que non sabe onde chegará.

Se a fermosura existe ten que ser unha gran posta de sol , con esas cores marelas, alaranxadas, azuis, que se mesturan para decir adeus.

Es ti beleza aquello que me provoca, que me fai sentir cada día máis.

Non digades nunca adeus, non fai falla. Eu teñovos na miña memoria.

Carretera mollada, húmida coma o río, que comenza a correr e non pode parar.

Amor onde estas amor, onde os meus soños, onde estas pomba dourada, que quero volverte a ver.

A posta de sol esta ahí, detrás das árbores, chorando, chorando a súa morte e quen sabe, quen sabe, se voltará.

E abriuse a noite, e chegaron as estrelas. Non había lúa, pero si as súas estrelas.

outono

2006-10-29T18:43:00.000+01:00

Marelean os días nas follas das árbores, na neboa da maña, nas xeadas, no rebumbio do río que vai a máis, nas noites, coa súa escuridade que nos pecha os ollos e se fan infinitas; na soedade que na ausencia de sol se sinte máis…
Pasan os anos sen lograr evitalo, deixando un recordo que amargaba, e que agora tan so e iso, recordo. Muda a vida e mudan os sentimentos, pero non se olvidan. A onde foi o amor? Ou segue ahí? Seguirá para sempre pero nunca será o mesmo.
A menudo sigo pensando no amor que se foi. En cal deles? No menos pensado. Equivócome: foise ela pero non o amor. O amor por ela? Probablemente non. O amor en xeral…ti xa o sabes…
Como sempre rehén das circunstancias…

Dia escuro

2006-10-22T19:56:00.000+02:00

Fai un día escuro. Chove como se nunca o fixese e sopra o vento como se quixese tirar con todo. Os regatos saen da súa marxe querendo ser maiores, e as pertenzas queridas nadan na auga coma peixes mortos no lodo. Morreu o sol? Quen sabe, hai días que non o vexo, pero voto tanto de menos…Nistes días procuro lembrar o azul do ceo e o verdor das árbores que estrean; mentras niste refuxo, chamado fogar, disfruto do paso do tempo que queda ata que chegue o verán.

Un día.

2006-10-15T14:14:00.000+02:00

Un día coma outro calquera,
as nosas miradas cruzáronse
na rúa do desexo.
Deixou de ser un día calquera.
Pasou a se-lo día.
Foise o día e chegou a noite.
A escuridade sen lúa chea,
sen primavera.
Tan so os acordeóns da soidade
soaban sen interrupción.
Os meus ollos;
cansos de escuridade,
sairon ve-las estrelas,
e a fermosura daquela noite,
aumentou as miradas, o desexo.
Rompe o día .
Votarei de menos as estrelas.

Erase

2006-10-08T20:44:00.000+02:00

Érase unha vez o bico que nunca din.
Iste bico nacía no máis adentro,
no máis adentro de min.

Encontrabase na ialma,
soñaba con ve-las estrelas,
soñaba con vela a ela,
pois por ela naceu.

Érase unha vez a aperta que nunca din.
A aperta máis forte,
que ninguén puido nunca sentir.
Nacía tamén na ialma.
Suspiraba por sair, por vivir.

Érase unha vez as caricias que nunca din.
Ela merecías. Eu desexaba deixalas sair.
Non sairon nunca.
Niste conto nunca serei feliz.

De menos

2006-09-30T21:10:00.000+02:00

De menos.¡Tanto de menos…!

Xa non podo nin laiar.
Laiaba antes na felicidade,
e sorría ela acariciandome.
Pobre cariño, pobre amor
que un día decidiu deixar de ser
e abandoarnos os dous.
Unha putada. Que foi senón?
A máis grande. Puñalada a razón.
¿Por que? Acaso non queríamos?
Ou demais, quizáis?
Pecharonsenos os ollos.
Cegaronse para sempre..

De menos, tanto de menos…

Amor, amor, amor, amor.
Niste momento palpita o meu corazón,
que se cegou solo,
que se engañou, ¿quizáis?
na noite en que bailaban dúas estrelas:
que noite tan escura
e que fermosas estrelas.
Brilaron tanto
que me encheron para sempre.

De menos, tanto de menos…

Mais que palabras

2006-09-24T17:03:00.000+02:00

Mais que palabras.
Escribín iste título agardando que así sexa, esperando non quedarme na incompetencia que, según se mire, sempre según se mire, esta rodeado o mundo e, agardando que estas palabras me desahoguen e a alguén mais lle sirvan para algo.
Falta o amor. Onde esta? Onde os meus soños? Onde o que eu merezco? Porque as veces recibo demais?. Prefiro as matemáticas, que se non son exactas, moi aproximadas e as veces despreciando o que ben detrás da coma.
Pero a vida non e así. O amor e milagroso, meigo, e non responde nin a sumas nin a restas. Traiciona na convivencia, traicionan os celos, traiciona… e a imperfección salta a vista. Pese a todo o amor. Pese a todo.
Un día iluminaronse os ollos e iluminados quedan para sempre.